15

Toen ik thuiskwam van het café om me klaar te maken voor mijn avond uit met Bradley, gebeurde het ergste wat ik kon bedenken.

Alex zat aan de keukentafel in een tijdschrift te bladeren. En ze had mijn bustier aan, die flatteuze met de zwarte kanten randjes.

Eén paniekmoment dacht ik dat ze mijn geheime stapel kleren en make-up achter in mijn kast ontdekt had. Maar de bustier die ze aanhad was natuurlijk drie maten kleiner dan die van mij. Ik keek naar beneden naar het saaie grijze pak met witte zijden blouse dat ik in Mays huis had aangetrokken voordat ik naar het café ging en er schoot een onverklaarbare flits van woede door me heen.

‘Wat doe jij hier?’ wilde ik weten.

Papa, die een kastje doorzocht, trok met een ruk zijn hoofd naar achteren en stootte hem tegen de rand van het kastdeurtje.

Misschien was mijn toon ietsjes fel.

‘Ook leuk om jou te zien,’ zei Alex en ze klonk gekwetst.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Ik was gewoon verbaasd je te zien.’

Ik keek op mijn horloge. Het was bijna halfzes en Bradley kwam om acht uur langs. Als Alex niet snel vertrok, zou ik Bradley bellen om in een restaurant af te spreken in plaats van hier.

‘Ik wilde iedereen gewoon even zien,’ zei Alex. ‘En jij was gisteren zo plotseling weg. Hoe zit dat?’

‘Een vergadering vergeten,’ zei ik terwijl ik de deur van de koelkast opendeed en mijn hoofd er snel instak. Ik wilde niet dat ze mijn gezicht zag, dan zou ze weten dat ik loog.

‘Hebben jullie honger, meiden?’ vroeg mam, die de keuken binnenkwam. ‘Dan maak ik wat te eten.’

‘Nee,’ riepen Alex en ik in koor.

‘Ik wilde net iedereen op afhaaleten trakteren,’ zei Alex. ‘Klinkt Chinees of Indiaas goed?’

Ik keek haar verbaasd aan. Een gezellig avondje thuis met haar ouders en zus? Dan moest Alex zich wel heel erg vervelen. De laatste keer dat we met z’n vieren rustig thuis hadden gezeten was… ik trok mijn neus op terwijl ik terugdacht en er niks in me opkwam. Misschien met kerst twee jaar geleden, voordat mam besefte dat ze vergeten was de oven aan te zetten toen ze de kalkoen erin had gezet en we toen maar pizza waren gaan eten in een tent met een neonlichtbak in het raam en een sombere tiener die de flipperkast in de hoek monopoliseerde. Ons feestmaal werd geïnterpungeerd door zijn gevloek als de bal in de goot belandde. Hij was niet zo goed, en hij leek een eindeloze voorraad kwartjes te bezitten. Al met al was het niet de heiligste manier om de geboorte van het kindje Jezus te vieren.

‘Klinkt heerlijk,’ zei mam. ‘Gezellig met z’n allen eten.’

‘Waar is Gary vanavond?’ vroeg ik.

‘Hij komt met de nachtvlucht terug uit L.A.,’ zei Alex. ‘Ik haal hem morgenochtend op van het vliegveld.’

‘Niet naast een busje met verduisterde ramen parkeren,’ waarschuwde pap.

‘Hij heeft vandaag naar Dr. Phil gekeken,’ vertrouwde mama ons toe. ‘Het ging over een vrouw die twaalf jaar geleden van een parkeerplaats werd ontvoerd.’

Op onheilspellende toon fluisterde ze verder: ‘Spoorloos verdwenen.’

‘Ik heb helemaal niet gekeken,’ protesteerde pap, maar iedereen negeerde hem.

‘Dus Chinees of Indiaas?’ vroeg Alex.

‘Chinees,’ zei onze moeder op precies hetzelfde moment dat onze vader ‘Indiaas’ zei.

Ik kon vanavond mijn nieuwe spijkerbroek met mijn Marilyn-laarzen aandoen – de witte kasjmier coltrui zou er leuk op staan, en het preutse daarvan zou de neuk-me-factor van mijn spijkerbroek met opdruk compenseren – en misschien zou ik zelfs lippenstift opdoen. Ik wilde er mooi uitzien. Ik wilde dat Bradley naar me zou staren zoals hij vroeger deed.

‘Waar zit je aan te denken?’ wilde Alex weten. ‘Je lover in New York?’

‘Heb je een lover in New York?’ sprong mijn moeder er meteen bovenop.

‘Nee, dat heb ik niet,’ zei ik terwijl ik Alex een vernietigende blik toewierp.

‘Zit er iets in je oog?’ vroeg ze me onschuldig. ‘Je knijpt er zo mee.’

‘Ik pak wel even druppels,’ zei mijn vader en hij schoot richting badkamer. ‘Niet aanzitten! Ogen zijn heel gevoelig voor infecties!’

Ik kon niet anders dan lachen en Alex lachte met me mee.

Toen boog ze zich naar me toe. ‘Heb je je wenkbrauwen geëpileerd sinds de vorige keer dat we elkaar zagen?’

‘Een beetje,’ gaf ik toe.

‘Ze zien er goed uit,’ zei ze.

Ik denk dat dat het eerste oprechte compliment was dat ik ooit van Alex had gehad. Het voelde vreemd. Zij moest zich dat ook hebben gerealiseerd, want meteen daarna zei ze: ‘De mannen van The Sopranos begonnen al jaloers te worden.’

‘Goeie, hoor,’ zei ik. ‘Zijn je tieten nou kleiner geworden?’

Daar, dat voelde beter.

‘Meiden toch,’ zei mam.

‘We plagen elkaar alleen maar,’ zei Alex. ‘Toch, Linds?’

‘Ja,’ zei ik. En zou het in dezelfde geest van speelsheid en lol verkeerd zijn om te hopen dat ze wat saus op die bustier zou morsen die ze praktisch van me gestolen had?

‘O, Lindsey, vergeet ik het nog bijna,’ zei mam. ‘Mevrouw Williams wil weten of je het met haar zoon over de eindtoets wilt hebben.’

‘Hoezo?’ vroeg ik.

‘Gewoon tips over hoe hij hem moet maken,’ zei mam vaag. ‘Ik heb haar verteld dat je negenhonderd hebt gescoord op het rekengedeelte van de toets, en ze was erg onder de indruk.’

‘Mam,’ zei ik, ‘die toets gaat maar tot achthonderd.’

Mam wapperde met haar hand alsof ze mijn opmerking letterlijk wilde pletten. ‘Ben je morgen thuis met het eten, lieverd,’ vroeg ze me. ‘Ik kan ze vragen om daarna langs te komen.’

‘Goed hoor,’ zuchtte ik.

‘Fijn,’ zei mam. ‘Dan bak ik koekjes.’

Alex knipoogde naar me en ik moest weer glimlachen, of ik wilde of niet. Ik moest morgen maar ergens koekjes kopen, voor het geval dat.

‘Ik ga het eten halen,’ zei Alex. ‘Wil je mee, zusje?’

Ik keek hoe ze nonchalant op de keukenstoel hing, met één been over de armleuning. Het zonlicht stroomde naar binnen door het raam achter haar, waardoor haar haar een weelderige bos rode en gouden tinten werd. Zoals altijd waren de lichte vlakken en fijne welvingen van haar gezicht zo deskundig opgemaakt dat het leek alsof ze volkomen natuurlijk en gaaf was. Of misschien had ze geen make-up op. Het was moeilijk te zeggen.

‘Ja hoor,’ zei ik na een tijdje.

Maar ik vroeg me wel af waarom ze het vroeg. Alex was er nooit zo op gebrand geweest om tijd met me door te brengen. Zelfs toen ik in New York woonde belde ze alleen maar als ze toevallig op doorreis was. We waren wel eens koffie of iets anders gaan drinken, maar vaak was ik de stad uit of te druk om met haar af te spreken. Als we allebei meer ons best hadden gedaan – als zij me van tevoren had gebeld of ik mijn vergaderingen had verzet – hadden we vaker samen tijd kunnen doorbrengen. Maar we hadden allebei niet de moeite gedaan.

Dus waarom deed Alex dan nu haar best, nu de kloof tussen ons zo groot was geworden dat hij bijna onmogelijk te overbruggen leek?

‘Klaar?’ vroeg ze en ze klingelde met haar sleutels in haar hand.

‘Ik kom zo naar je auto,’ zei ik. Ik keek op mijn horloge. Ik kon Bradley maar beter bellen en voorstellen om ergens vlak bij de bioscoop af te spreken, voor het geval dat. ‘Ik moet even een telefoontje plegen.’

We waren bijna klaar met eten (Chinees, want tegen de tijd dat mam met hem klaar was, was pap ervan overtuigd dat dat al de hele tijd zijn voorkeur was geweest en dat zij hem een plezier deed) toen de deurbel ging.

‘Ik ga wel,’ zei Alex en ze sprong overeind.

Ik keek op mijn horloge: bijna halfacht. Ik zat op hete kolen om me klaar te gaan maken voor mijn avond met Bradley. Ik had een boodschap bij hem ingesproken dat ik hem om acht uur in het café naast de bioscoop zou zien, wat betekende dat ik mijn kleren mee moest nemen en een benzinestation moest zoeken waar ik me om kon kleden. Ik wilde niet dat Alex me in mijn nieuwe kleren zag. Ik weet dat ze raar zou opkijken, waarna ze een of andere grap zou maken, misschien iets gemeens over dat ik eindelijk in de eenentwintigste eeuw had gewinkeld. Haar kritische blik zou me een dwaas gevoel geven en dat zou de magie van mijn nieuwe look laten verdwijnen.

Op het moment dat ik opstond kwam ze terug naar de tafel en besefte ik dat het ergste wat ik kon bedenken nog helemaal niet gebeurd was. Dat gebeurde nu.

Bradley kwam achter Alex aan binnen.

‘Oeps,’ zei mam en ze keek naar me.

‘Hallo allemaal,’ zei Bradley.

Ik keek naar mijn moeder.

‘Ik ben je vergeten te vertellen dat Bradley belde toen jij en Alex het eten aan het halen waren,’ zei ze.

‘Geeft niet,’ zei Bradley tegen me. ‘Ik vind het niet erg om even te wachten als je nog niet klaar bent. Ik had toevallig hier vlakbij een shoot, dus ik kom rechtstreeks uit mijn werk.’

‘Nee, ik kan prima zo mee,’ zei ik met een geforceerde glimlach toen ik naar mijn pak keek. Zo had deze avond niet moeten beginnen. Bradley moest zijn deur opendoen en mij in mijn nieuwe laarzen en spijkerbroek zien, met mijn haar los en mooi. De glimlach moest van zijn gezicht af glijden, net als al die jaren geleden.

‘Wil je een biertje?’ bood Alex aan.

‘Nee, dank je,’ zei Bradley.

Als ik nu mijn haren los zou doen of lippenstift opdeed, zou iedereen het merken. Of erger, het zou eruitzien alsof ik me uitsloofde voor Bradley. Bovendien had ik geen tijd om me om te kleden. Ik moest hier weg zien te komen voordat Bradley en Alex aan de praat raakten. Ze hadden elkaar al veel te goed leren kennen.

‘Klaar om te gaan?’ vroeg ik, maar op hetzelfde moment vroeg Alex: ‘Hé Bradley, lust je wat Chinees?’

Plotseling stond ze loempia’s en knoflookkip voor hem op een bord te scheppen, pakte mam een glas water en zat Bradley aan tafel.

‘Bradleys foto’s zijn echt supermooi,’ zei Alex terwijl ze naast hem ging zitten. Waarom klimt ze ook niet meteen bij hem op schoot, dacht ik bitter. Nee, nee, niet bitter. Bij bitter denk je aan een ouwe vrijster met getuite lippen. Pittig, dat was het woord waar ik naar streefde.

‘Ik breng volgende week ook wel wat afdrukken bij jullie langs,’ zei Bradley tegen onze ouders. ‘Alex heeft gisteravond nog een paar foto’s uitgezocht die ze het mooiste vond.’

Ik voelde me als een schip dat op drift was geraakt en richting zee dobberde. Ik moest de controle terugkrijgen. Ik pakte er gauw een stoel bij en ging aan de andere kant naast Bradley zitten.

‘Herinner je je die foto nog die je voor het jaarboek van school hebt gemaakt?’ vroeg ik hem. ‘Die waarvoor je in de dakspanten was geklommen om plaatjes van de schooluitvoering te schieten?’

Ik had hem geholpen met het ontwikkelen van die foto’s. Ik wilde dat hij dacht aan die uren die we samen in de donkere kamer hadden doorgebracht.

‘Op dat moment wist ik dat ik fotograaf wilde worden,’ vertelde Bradley me met een grote glimlach.

‘Nog wat rijst?’ vroeg Alex hem en hij draaide zijn hoofd naar haar toe.

‘Nog wat water?’ vroeg ik, en zijn hoofd draaide weer terug.

‘Nee, bedankt,’ zei hij, lichtelijk geschrokken. En mogelijk met een whiplash.

‘En Bradley, vertel eens wat jij tegenwoordig allemaal doet,’ vroeg mam. ‘Hoe gaat het met je vader?’

‘Prima,’ antwoordde Bradley, ‘hij werkt nog bij het advocatenkantoor, maar hij is een paar jaar geleden wel minder uren gaan werken.’

‘En wat spook je nog meer allemaal uit?’ vroeg mam. ‘Heb je iemand?’

O, help. Waarom? Waarom? Mam knipoogde zelfs nog even naar me. Weer werd de lat voor het ergste wat ik kon bedenken hoger gelegd. Het leek wel een omgekeerde limbodans.

‘Op het moment niet,’ antwoordde Bradley. ‘Mijn vriendin en ik zijn een paar maanden geleden uit elkaar gegaan.’

‘Welke film wil je zien?’ vroeg ik. Niet de soepelste overgang ooit, maar mam moest koste wat kost gestopt worden.

‘O, gaan jullie naar de film?’ vroeg Alex, en ik realiseerde me dat ik in een val was gelopen. Maar ik kon niemand de schuld geven, ik had hem voor mezelf gezet.

‘Ja, de nieuwe met Orlando Bloom,’ zei Bradley. ‘Ga je mee?’

Natuurlijk moest Bradley dat wel vragen. Het was een aardige vent. Wat kon hij anders zeggen als Alex haar vraag zo in de lucht liet hangen en ons aanstaarde met van die puppy-ogen?

‘Graag,’ zei Alex. ‘Vinden jullie dat echt niet erg?’

Ze keek me recht aan en ik bracht met moeite uit: ‘Natuurlijk niet.’

Wat kon ik anders? Over de tafel heen springen en haar wurgen? Aan haar haar trekken? Haar tegen de schenen trappen? Ontharingscrème in haar shampoofles doen? Ervoor zorgen dat ze…

‘Hoe laat moeten we weg?’ vroeg Alex, waardoor mijn gedachten wreed werden verstoord op het moment dat ze net creatief begonnen te worden.

Bradley keek op zijn horloge. ‘We moeten nu denk ik wel gaan,’ zei hij. ‘Het is altijd moeilijk om in Bethesda een parkeerplaats te vinden.’

‘Zullen we met twee auto’s gaan?’ stelde ik behulpzaam voor. Strategisch plannen is altijd mijn sterke kant geweest. ‘Dan hoef je niet weer helemaal hierheen om je auto op te halen, Alex.’

‘Nee, ik wurm me wel tussen jullie in,’ zei Alex opgewekt.

Ik stormde naar boven, trok snel mijn pak uit maar hield mijn zijden blouse aan, en trok een ecru broek en platte schoenen aan. Ik dwong mezelf niet te denken aan mijn nieuwe, mooie outfit in mijn kofferbak. Ik was net op tijd beneden om het staartje mee te maken van Bradleys strijd met mama over of hij zijn vuile bord in de gootsteen mocht zetten. Toen gingen Alex en ik op weg naar mijn droomafspraakje met Bradley.

‘Breng mijn dochters niet te laat thuis!’ riep pap achter ons aan en hij grinnikte er luidruchtig om en sloeg op zijn knie.

O god.

Als je niet je aandacht bij Orlando Blooms blote achterwerk kunt houden, weet je dat er iets mis is. Kokend zat ik op mijn stoel. Het was al erg genoeg dat Alex mee was vanavond. Het was al erg genoeg dat de man achter de bar ongehoord met haar flirtte en haar zelfs gratis popcorn gaf terwijl hij mijn bestelling verprutste en ik alleen maar een flesje water had besteld. Maar ondanks het feit dat ik onze zitvolgorde met meer geestdrift dan een perfectionistische bruid geregeld had, liep alles in de soep.

Als een football-coach speelde ik de mogelijkheden in mijn hoofd af toen we onze kaartjes kochten. Als Bradley vooropliep, gevolgd door mij en dan Alex, zou hij natuurlijk de verste stoel in de rij nemen. Dan zou ik naast hem zitten en Alex aan de buitenkant. Perfect. Dus ik hoefde er alleen maar voor te zorgen dat Bradley als eerste het pad in liep.

Maar wat als Bradley vooropging en daarna opzij stapte om mij en Alex er eerst langs te laten? Dan zou Alex in het midden komen te zitten en zou ik haar moeten vermoorden als ze zijn arm greep tijdens de enge scènes. Vooral aangezien we naar een romantische komedie gingen.

‘Bradley? Wil je boter?’ vroeg Alex toen ze de gratis jumbobak popcorn van de jongen aannam. Ik haalde het kleine plastic bakje honing uit mijn zak dat ik bij een café had gepikt. Bradleys blik kruiste de mijne en we glimlachten allebei.

‘Nee, dank je,’ antwoordde Bradley en de spanning in mijn borstkas nam ietsje af.

Het geluk leek voor één keer aan mijn zij te zijn toen we de zaal in liepen. Hij zat propvol, maar we vonden plekken op de achterste rij en ik kwam zonder enig gedoe tussen Alex en Bradley in te zitten. Perfect. Nou ja, zo perfect als het kon als je bedacht dat ik uit was met een man die niet wist dat het een afspraakje was en dat mijn zus over me heen leunde om een handvol popcorn uit de bak te pakken die hij tussen zijn mannelijke dijen hield.

Moest ik per ongeluk met mijn knie langs die van Bradley wrijven als de film begon, of zou dat te doorzichtig zijn? Misschien moest ik in plaats daarvan maar iets tegen hem fluisteren tijdens de titelrol. Ik zocht in mijn tas naar een pepermuntje.

Was dit hoe Bradley zich al die jaren had gevoeld toen hij me dolgraag aan wilde raken maar niet wist hoe ik zou reageren? Ik voelde een steek van medelijden met die magere, gevoelige tiener-Bradley. Had ik zijn gevoelens toen maar beantwoord. Maar aan de andere kant: hoeveel schoolliefdes overleven het volwassen worden? Zo was het beter, beter dat ik Bradley pas later in het leven ontdekte, nu onze relatie echt een kans zou hebben.

Ik ging lekker zitten en probeerde iets grappigs te bedenken om tegen Bradley te fluisteren. Misschien kon ik ook terloops mijn hand op zijn arm leggen als ik me naar hem toe boog. Gewoon om mijn opmerking kracht bij te zetten.

Op het scherm verscheen een preview van een film over een massamoordenaar. Daar kon ik maar beter geen grappen over maken, want niet iedereen zag de zwarte humor in kannibalisme. De volgende preview begon. Ah, kijk eens: deze ging over een bruiloft waarbij alles fout ging. Super. Ik testte net grapjes in mijn hoofd toen de deur van de bioscoopzaal open ging en er twee vrouwen binnenkwamen. Een van hen had een gebroken been en liep op krukken. Ze wachtten in het gangpad naast de stoel van Alex en knipperden met hun ogen om ze aan het licht in de zaal te wennen.

‘Hier, wil je mijn stoel? Dan kunnen jullie naast elkaar zitten,’ bood Alex aan en ze gebaarde naar de lege gangpadstoel naast haar. ‘Ik ga wel verderop zitten.’

‘Wat aardig,’ zei de jongere vrouw.

‘Geen probleem,’ zei Alex en ze wierp hun een verblindende glimlach toe. Ze sprong op en glipte langs me heen naar de lege stoel aan de andere kant van Bradley.

En zo was mijn avond in één klap officieel verpest. Maar wist ik veel dat de lat weer hoger zou worden gelegd…

‘Ik eet nooit meer popcorn met boter,’ zei Alex toen we de bioscoop uit liepen. ‘Honing is de kleverige vingers dubbel en dwars waard.’

Ze zoog op haar wijsvinger en een gozer die ons tegemoet liep botste bijna tegen een boom.

‘Wil je een zakdoekje?’ vroeg ik liefjes terwijl ik er eentje aan haar gaf.

Ze keek me aan, gooide toen haar hoofd in haar nek en lachte. ‘Jij bent ook altijd overal op voorbereid, hè? Hé, hebben jullie zin om nog wat te gaan drinken? Daar aan de overkant is een leuke tent.’

‘Ik heb morgen een zware dag,’ zei ik snel. Ik wilde niets liever dan naar huis gaan om te proberen de herinnering aan Alex die zich tijdens de film fluisterend naar Bradley boog te vergeten. Om het geluid van hun gedempte gelach uit te wissen.

Op één punt in de film, toen Orlando een brief van zijn ex-vriendin las, had Alex zelfs haar hand op Bradleys knie gelegd. ‘Wat staat er?’ fluisterde ze, alsof ze de gigantische letters op het scherm niet kon lezen. Ik moest mijn best doen om niet te snuiven.

‘Kom op, Lindsey,’ zei Alex nu. ‘Leef ook eens een beetje.’

‘Eén drankje?’ stelde Bradley voor. ‘Dat duurt niet zo lang.’

‘Oké,’ stemde ik eindelijk in. Wat kon ik anders?

Het was druk in de kroeg. In een hoek hield zelfs een dj hof en een paar mensen waagden zich op de dansvloer. We stonden vlak bij een tafeltje waaraan een stel zat met een lege bierkan voor hun neus en pikten dat gauw in toen ze een paar minuten later weggingen. Bradley en ik gingen op het ene bankje zitten en Alex tegenover ons. Ik putte wat troost uit het feit dat hij naast mij was komen zitten. Maar slechts een klein beetje. Hij keek tenslotte naar Alex.

‘Ik haal de drankjes wel,’ zei Alex. ‘Iedereen een Sam Adams?’

‘Lekker,’ zei Bradley terwijl hij haar een briefje van twintig gaf, ‘maar ik trakteer.’

‘Voor mij graag water,’ zei ik.

‘Drie Sam Adams komen eraan,’ zei Alex en ze liep naar de bar.

Ik rolde met mijn ogen en draaide me toen half om zodat ik naar Bradley kon kijken. Hij droeg een spijkerbroek en een poloshirt met opgestroopte mouwen. Hij zag er casual en ontspannen uit en gewoon geweldig.

‘Dus,’ zei ik.

‘Dus,’ zei hij glimlachend.

Ik probeerde mijn zenuwen weg te duwen; dit was Brádley.

‘Waar heb je vandaag aan gewerkt?’ vroeg ik. Bradleys passie voor fotografie was besmettelijk. Hij was een van de weinige mensen die ik kende die dol was op zijn werk.

‘Een portret van een kunstenaar uit Takoma Park,’ antwoordde Bradley. ‘Een geweldige vent. Tien jaar geleden bij een auto-ongeluk verlamd geraakt. Hij schildert met de kwast tussen zijn tanden.’

‘Ongelooflijk,’ zei ik.

‘Ja, hè? Ik kon het niet geloven toen ik zijn huis binnenliep,’ zei Bradley. ‘Het staat er vol schilderijen. Ze staan in rijen van drie tegen de muren. Hij vertelde me dat schilderen zijn leven heeft gered. Het grappige is dat hij vóór het ongeluk nooit een kwast heeft aangeraakt.’

‘Hoe heb je hem gefotografeerd?’ vroeg ik.

‘Het viel niet mee. Ik wilde de nadruk op zijn werk leggen, niet op zijn rolstoel, maar die is zo groot dat hij moeilijk uit beeld is te houden. Ik wilde ook dat mensen voelen wat hij voelt als hij schildert – zijn emoties. Uiteindelijk heb ik een paar schilderijen op de achtergrond van het shot gezet en hem recht voor een leeg doek gezet,’ antwoordde Bradley. ‘Hij heeft de kwast tussen zijn tanden en begint net aan de eerste streek.’

‘Zodat alles nog mogelijk lijkt,’ zei ik. ‘Zijn fantasie kan hem overal naartoe brengen.’

‘Precies,’ zei Bradley en hij glimlachte naar me.

Alex kwam terug naar de tafel met drie bierflesjes tussen haar vingers. Ze gooide het twintigje terug naar Bradley.

‘Ik wilde trakteren,’ protesteerde Bradley.

‘Ze waren gratis,’ zei Alex. ‘De barman herkende me van mijn show.’

‘Handig,’ zei Bradley, ‘ik moet jou vaker op een drankje trakteren in de kroeg.’

Ik lachte opgewekt. Mooi niet.

‘Waar is Gary eigenlijk?’ vroeg Bradley. Uitmuntende vraag, loofde ik hem in stilte. Laten we op die gedachte voortborduren.

‘In L.A.,’ zei Alex. ‘Zijn bedrijf bouwt daar een flatgebouw.’

‘Is hij veel weg?’ vroeg Bradley.

‘Hm, wel een paar nachten per week,’ antwoordde Alex. ‘Meestal in L.A. of New York.’

‘Ga je wel eens met hem mee?’ vroeg Bradley.

‘Soms. In het begin wel. Maar het verveelt snel,’ zei Alex grijnzend. ‘Als je één minibar hebt geplunderd…’

Vanuit mijn ooghoek zag ik twee mannen staan praten en stiekem blikken op Alex werpen. Misschien stapte een van hen wel op haar af om te vragen of ze wilde dansen. Misschien zou een van hen een kleverig drankje op Alex morsen zodat ze snel naar huis moest om te douchen. En als dat drankje nou toevallig radioactief was… Ik stopte met luisteren naar Alex, die door bleef kakelen. Ik wilde nog vijf minuten verder fantaseren, mijn troostprijs omdat ik mijn zus Bradley liet ontvoeren. Nou ja, technisch gezien niet ontvoeren. Bradley werd ook weer niet gewelddadig meegesleurd terwijl hij schreeuwde dat hij niet wilde.

‘… New York?’ vroeg Bradley.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Ik hoor je niet goed door de muziek.’

‘Ik vroeg net of je New York mist.’

Ja, dacht ik ineens en verraste mezelf ermee. Ik miste mijn vriend Matt. Ik miste mijn appartement. Ik miste het gevoel als ik elke ochtend wakker werd en precies wist waar ik moest zijn en wat ik moest doen. Maar… ik miste mijn werk niet. Niet eens een klein beetje.

‘Soms,’ antwoordde ik naar waarheid. Ik nam een slok bier en keek naar Bradley. ‘Maar het is ook fijn om thuis te zijn.’

Op dat moment hield Fergie net op haar lady lumps te prijzen en zei de dj in de microfoon: ‘Oké, deze is voor de dame in het zwart. Van een geheime aanbidder.’

Bradley en ik keken naar Alex, in haar zwarte bustier en haar dikke haarbos golvend op haar schouders, terwijl James Blunt zachtjes ‘You’re beautiful’ begon te zingen.

Jezus, het leek wel een scène uit een sentimentele film. Kwam de beste man nu naar haar toe met een rode roos en een Phantom of the Opera-masker om haar te vragen of ze wilde schuifelen?

‘Volgens mij heb je een fan,’ zei Bradley. Grappig, er was in die kroeg wel een handjevol vrouwen in het zwart, maar we wisten allebei over wie de dj het had.

Ik zou hier ondertussen aan gewend moeten zijn. Ik wás er ook aan gewend. Dus waarom voelde het dan alsof ik wegzonk in de bank, onzichtbaar werd terwijl Alex steeds meer straalde? Waarom voelde het alsof Alex alle aandacht uit de ruimte opzoog en mij kleiner dan ooit maakte?

Wat Alex vervolgens deed choqueerde me net zo erg als wanneer ze haar bustier uit had getrokken en naar haar aanbidder had gegooid. Misschien zelfs meer, want Alex was altijd een beetje een exhibitioniste geweest.

‘Zo, Linds, hoe gaat het op je werk?’ vroeg ze.

Ik staarde haar verbaasd aan en wachtte op het moment dat ze ‘Gefopt!’ zou roepen. Alex had nog nooit het gesprek op mij gebracht. Wat was er aan de hand? Voelde ze dat ik verliefd was op Bradley? Of probeerde ze misschien de schijnwerpers een beetje met mij te delen?

‘Goed,’ antwoordde ik. ‘Heel goed.’

‘Wanneer gaat jullie kantoor in D.C. open, denk je?’ vroeg Alex.

‘Eh, dat duurt nog wel een tijdje,’ antwoordde ik.

‘Je hebt het echt ver geschopt,’ zei Bradley.

Ik nam een slok bier om mijn ongemak te verbergen. Hij moest eens weten.

‘Dank je,’ zei ik.

‘Nee, echt,’ zei Bradley. ‘Ik bedoel, de campagnes die jij hebt gemaakt. Ik zie die voor Dell vaak voorbijkomen. Daar moet ik altijd om lachen.’

‘Dank je,’ zei ik weer, en deze keer meende ik het. Dat was een rotcampagne geweest. Ik had mijn storyboard achtendertig keer moeten herschrijven terwijl de klant zich het hoofd brak over of hij wilde dat de reclame zich in een computerwinkel afspeelde of bij een twintiger thuis. Uiteindelijk ging hij voor mijn allereerste voorstel, dat zich in een internetcafé afspeelde.

Bradleys lof haalde de scherpe kantjes van het verzoeknummer dat de dj draaide af. Ik ging iets rechterop zitten.

‘Proost,’ zei Alex met haar flesje bier in de lucht. ‘Op mijn zus, de briljante maakster van de Dell-campagne, en op Bradley, de briljante uitvinder van honing op popcorn. Hoe ben je daar trouwens op gekomen?’

Bradley schudde zijn hoofd. ‘Aan het einde van het laatste jaar op de middelbare school. Pap en ik waren toen met z’n tweeën en kookten niet vaak. Op een avond zaten we tv te kijken en het enige wat we in huis hadden was popcorn en afhaalfolders.’

‘Ik heb gehoord dat afhaalfolders best te eten zijn als je ze frituurt,’ zei Alex.

Bradley lachte en nam nog een slok van zijn Sam Adams. ‘De pizza kwam tegen die tijd mijn neus uit. Ik maakte de popcorn, maar we hadden geen boter. Het was óf honing óf tabascosaus, meer hadden we niet in huis.’

‘Volgens mij heb je de juiste keuze gemaakt,’ zei Alex. Ze boog zich naar voren en begon aan het label van haar bierflesje te peuteren. ‘Weet je, er is iets wat ik je nooit heb verteld,’ zei ze.

In gedachten schreef ik haar volgende zin: ik worstel met winderigheid en ben het gevecht aan het verliezen.

‘Jouw moeder heeft me een keer geholpen.’

‘Echt?’ vroeg Bradley. ‘Hoezo?’

‘In het tweede jaar van de middelbare school had ik iets met een jongen,’ begon Alex. ‘Jezus, het is lang geleden, maar toen leek het zo belangrijk.’

‘David?’ vroeg ik.

‘Nee, iemand anders,’ antwoordde Alex.

‘Jon? Steve?’ vroeg ik verder voordat ik het doorhad. Het zou sneller gaan als ik de namen uitsloot van de jongens met wie ze niets had gehad.

‘Je hebt hem nooit ontmoet,’ zei Alex. Ze trok het label eraf en plakte hem op de bekraste houten tafel, waarna ze de hoeken gladstreek alsof ze hem aan het strijken was. ‘Hij zat ook in het tweede jaar, maar dan van de universiteit. Pap zou door het lint zijn gegaan. Maar goed, hij kwam me een keer van school ophalen – ik spijbelde om hem te zien – en de eikel maakte het met me uit. Zomaar, op de hoek van de straat. Hij nam niet eens de moeite om uit zijn auto te stappen. We hadden pas een maand of twee verkering, maar het was een enorme schok.’

Dat wil ik wel geloven, dacht ik sarcastisch. Het was waarschijnlijk de eerste keer dat Alex ooit was gedumpt.

‘Hij reed weg en ik wist me geen raad,’ zei Alex. ‘Ik kon de school niet weer binnenglippen, want ik kon maar niet ophouden met huilen.’

Ze schudde het hoofd en keek naar haar biertje alsof ze even nodig had om zich te herpakken, na al die jaren nog. ‘You’re beautiful, it’s true,’ kweelde James Blunt troostend.

Alex die huilde om een jongen? Dat verraste me. Er liepen op de middelbare school duizend jongens hijgend achter haar aan. Waarom zou ze droevig zijn om één zielige breuk?

Ineens klikte er een herinnering van lang geleden op zijn plaats: dat was dé jongen. Ik had eens in Alex’ portemonnee naar mijn oppasgeld gezocht dat was verdwenen. Eerst dacht ik dat de strip pillen een nieuw soort vitamines waren, maar toen realiseerde ik me wat ik vasthad. Ik liet het doosje met doordrukstrips weer in haar tas vallen, geschokt door hoe weinig ik over het leven van mijn zus wist, hoe verschillend we waren geworden. Ik had tegen die tijd maar met een paar jongens gezoend (oké, eigenlijk maar één, als je de vrede wensen in de kerk niet meetelt). Voor wie slikte ze die pil, had ik me toen afgevraagd.

Nu vroeg ik me af of die jongen haar had gedumpt nadat ze met hem naar bed was geweest.

Ik keek naar haar en er ging een steek van medelijden door me heen. Alex en ik waren niet hecht, maar ze was toch mijn zus. Ik wilde niet dat ze gekwetst werd, zeker niet op die manier. Ik had er alleen nooit eerder bij stilgestaan dat zij ook verdriet kende. Alex was degene die harten brak, niet degene die op de straathoek stond te grienen om een jongen die was weggesjeesd.

‘Dus liep ik maar richting huis en het was ijskoud buiten en ik had mijn jas in de school laten hangen want ik was naar buiten geglipt,’ vertelde Alex. ‘En ineens kwam ik jouw moeder tegen op straat. Ze had net een huis aan een stel klanten laten zien en was op weg naar haar auto. Ze herkende me en stopte.’

Alex tuurde in de verte bij de herinnering. ‘Ze droeg een stel geweldige zwarte leren laarzen. Ik herinner me nog dat ik dacht hoeveel cooler ze eruitzag dan alle andere moeders die ik kende. Ik verzon een smoes waarom ik niet op school was, maar ze trapte er niet in. Ze wist dat er iets was.’

‘Heeft ze je terug naar school gebracht?’ vroeg ik.

Alex schudde het hoofd. ‘Nee. Ze nam me mee naar huis.’ Ze keek naar Bradley. ‘Naar jullie huis. Je vader was nog op zijn werk, dus we waren met z’n tweeën. Ze schonk cola voor me in en we zaten in de keuken en ze praatte met me. Ze praatte écht met me. En toen, toen het ongeveer de tijd was dat de school uit was, liep ik naar huis.’

‘Ze heeft er nooit iets over gezegd,’ zei Bradley.

‘Dat heeft ze me beloofd,’ zei Alex. ‘Ik vertrouwde haar. Ik heb haar alles over die jongen verteld. Dingen die ik niet eens aan mijn vriendinnen vertelde. Ze was… geweldig.’

Bradley knikte met bedroefde ogen. ‘Ja.’

Ik wilde iets zeggen – om te beamen dat Bradleys moeder geweldig was geweest, want dat was ze – maar ik kon het niet. Hun gesprek had zijn eigen intieme ritme. Wat ik ook zou zeggen zou disharmonisch klinken en nog meer aandacht vestigen op het feit dat ik op dit moment de buitenstaander was.

‘Het is echt klote dat je haar hebt moeten verliezen,’ zei Alex.

Bradley knikte weer, met weemoedige ogen. ‘Ja.’

We zaten even in stilte en toen zei Alex: ‘Mag ik nog iets opbiechten?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Bradley.

Alex ademde diep in en fluisterde: ‘Ik vind dit echt een verschrikkelijk nummer.’

Bradley keek haar even aan en moest toen lachen, een echte, volle buiklach.

En op dat moment wist ik het. Waar ik het bangst voor was, was gebeurd. Bradley was betoverd door Alex.

En het ergste was dat ik hem geen ongelijk kon geven.